cikel poetik nga Demir Krasniqi

DEKLARATA
E PAVARËSISË SË KOSOVËS
Oh, mbarë Kosova n’
këmbë është ngritë ,
Delegatët ka porositë
–
Të shpallë aktin
e Pavarësisë ,
T’i hapë rrugën demokracisë
!

Zëri i popullit po na thërret
–
Për vend tonë -
t’ vendosim vet !
T’ jemi Zot t’ Atdheut
tonë –
Këmba e huaj t’ mos na sundojë
!

Delegatët si kreshnikë
,
Në Prishtinë, më
2 Korrik ,
Para tankeve të Serbisë
–
Shpallën aktin e Pavarësisë
!

Shpallë Kosova – PAVARËSI
,
Shpallet KOMB , e jo “KOMBËSI
“!
Popullata e mbarë
shqiptare –
T’ i gëzojë t’ drejtat
gjithëkombëtare !

Delegatët, trima e trimëresha
,
Si luaj e luanesha ,
Me vullnetin e gjithë
njerëzisë –
I dhanë vulën historisë
!

O, rroftë Kosova , rroftë
Flamuri ,
Me djem trima – zemërguri
!
As n’ Ballkan, as tej oqeani
–
S’ na përçanë për jetë
dushmani !

Shumë urime nga mbarë
bota –
Faqebardhë të prej
Evropa !
T’ pret Brukseli e Amerika
–
Me fat t’ qoftë Ty , REPUBLIKA
!

Gjilan, më 02.07.1990.






KUSHTETUTA
E 7 SHTATORIT

O, delegatët popullorë
,
Mblidhen tok, më 7 SHTATOR
,
N’ bazë t’ vendimeve të
2 KORRIKUT –
Ia mësynë Grykës së
Kaçanikut .

O, n’ Kaçanik, n’ qytet
të dritës –
Mbajnë KUVENDIN E REPUBLIKËS
.
Shpallë Kosova – KUSHTETUTËN
,
VETËVENDOSJEN DHE SHKËPUTJEN
!

O, shpallë Kosova: REPUBLIKË
,
SHTET I LIRË DEMOKRATIK ,
SHTET I KOMBIT TONË SHQIPTARË
DHE PAKICAVE KOMBËTARE .

O, SHTET SOVRAN E JURIDIK ,
TERITORI I SAJ, UNIK ,
Ka themelet t’ forta si guri
,
STEMËN, HIMNIN DHE FLAMURIN
.

O, moj Kosovë, Ty, t’u
shtoftë buka ,
Me fat t’ qoftë Ty, KUSHTETUTA!
O, moj Kosovë, Ty, t’u
shtoftë rrita ,
Me fat t’ qoftë Ty, REPUBLIKA
!

Gjilan, më 07.09.1990.


***** Shënim
plotësues:


Autor
i teksteve , melodive dhe interpretues i këtyre dy këngëve
është Demir KRASNIQI . Që të dyja këto këngë, po më 1990,
janë incizuar dhe publikuar për opinion , përmes audio-kasetave të
botuara në Produkcionin Muzikor “ZËRI I KOSOVËS”, ku producent
dhe redaktor përgjegjës i këtij programi ishte i ndjeri Musa Tolaj,
nga fshati Skivjan i Gjakovës, të cilit më vonë forcat paramilitare
serbo-çetnike ia dogjën shtëpinë dhe studion muzikore në Prishtinë,
kurse atë e masakruan mizorisht !

Atij, i qoftë
i lehtë dheu i Kosovës martire , ndërsa kujtimi për te, do
të rrojë krenarë gjithmonë në zemrat tona
!

Po
këto dy këngë, janë botua dhe publikua më vonë edhe në librin
tim të parë, me titull:”MALLËNGJIME E USHTIMA”, në Gjilan, më
1993, faqe 171 dhe 173.

Ata
që i kanë të freskëta ato ditë dhe atë
kohë, do ta kuptojnë më lehtë se sa ishte e rrezikshme
këndimi, botimi dhe publikimi i këtyre veprave në atë kohë !

Gjilan, më
02. Korrik 2009. Demir KRASNIQI

AUTO
– EPITAFI I QAMILIT TË VOGËL

Se
në këtë botë , çdo gjë është gënjeshtare
, mashtruese dhe se gjithçka që ka lindur do të përfundojë
me vdekje , këtë më së miri na e dokumenton këngëtari popullor
legjendar Qamili i Vogël , i cili i vetëdijshëm se “ vdekja është
më afër se këmisha e veshur “, plot pesë vjet para se të vdiste
( në moshën 62 vjeçare , gjatë një sëmundje të rënd , nga e
cila mendonte se do të vdes ) e thuri auto-epitafin e vet me titull:
“VJERRSHA IME”, të cilën e kishte lënë amanet që të ia shkruajnë
mbi rrasë të varrit të tij !

Këtë
auto- epitaf , Qamili i ndjerë e kishte fshehur thellë në
dokumentacionin e tij krijues , me qëllim që të mos ia shohin
familja e tij, para se të vdiste !

Auto-epitafin
në dorëshkrim e kishte gjetur vajza e tij, Shqipja , gjatë hulumtimeve
të dokumentacionit dhe arkivit krijues të babait të saj .


VJERRSHA IME


O,
ju shokë, miq dhe dashamirë ,

Kur
t’ kaloni ndo ‘i herë k’tu pari –

K’theni
e m’ k’qyrni ku jam i shtrirë ,

Ndoshta
pak ju hiqet malli !


Këto
fjalë që janë n’ këtë guri –

Për
kujtim Ju, ua lash n’ atë jetë ,

Se
jam kenë gjithmonë i Juaji ,

Ju
këndova pa hiq pritesë !


Një
pjesë t’ botës e kërkova ,

Tuj
këndu’ ndër mërgimtarë...

Me
dëshirë gjithmonë iu këndova –

Veç
me i kënaqë kah ka shqiptarë !


Pra
, m’ kujtoni , or shokë të mi ,

E
mos harroni kët’ arshik të vjetër ,

Se
jam kenë nji sevdali ,

I
mirë e i keq – si unë s’ keni tjetër !


62
vjetët , unë që jetova –

Nuk
u ngina me atë jetë !...

Boll
fort para, që u mundova ,

Por
s’ ish çare për pa vdekë !...


***** Këtë
auto-epitaf Qamili i Vogël e kishte shkruar në Prishtinë, më datën
07.06.1986, kurse ka vdekur pesë vjet më vonë, më 04.11.1991.

Demir KRASNIQI “Qamili i Vogël –
zë që nuk shuhet”- Gjilan, 1995.